Vanmorgen geen wekker gezet, we hoeven niet echt heel vroeg weg want volgens de TomTom is het ingeveer 3,5 uur rijden naar Needles, en we zien wel wat we daar eventueel nog gaan bekijken.
We willen wel onderweg een stuk van de fameuze Route 66 nemen en rond half negen vertrekken vanaf de grand canyon South Rim.
Het eerste deel van de rit verloopt snel en al vrij vlotjes zitten we op de route 66 waar we al gelijk een pitstop moeten nemen want ik sta op klappen, ik kan nu met recht zeggen "i took a piss on route 66".
Na een behoorlijk aantal miles gereden te hebben besluiten we te lunchen, ik wil heel graag bij zo een echt amerikaans road-cafe en we stoppen bij the "i got my kicks on route 66 -cafe" een vreselijk gaaf tentje dat aan alle verwachtingen voldoet, zelfs het broodje "meatball" is helemaal oubollig. We krijgen na het eten een zwarte stift om, net als velen voor ons, iets te schrijven op de zachtgeel gekalkte muren. Vlakbij het toilet schrijven we "we took a piss on route 66" nadat we allemaal dankbaar van het toilet gebruik hebben gemaakt.
(trouwens, de toiletten zijn hier in amerika eigenlijk stuk voor stuk allemaal schoon en zelfs in de nationale parken, midden in de wilderness, vonden we steeds wel hokken met toiletten, en met grote flessen "no water needed desinfecterend spul"
We vervolgen onze weg via de Route 66, bij Kingman moeten we een beslissing nemen, of verder via de Highway40 of tot aan Needles op de Route 66 blijven, we besluiten het laatste te doen, achteraf niet echt slim, want we krijgen nu een heel stuk, mega bochtig en erg smal, klimmend en dalende weg. Al met al doen we er dus een heel stuk langer over en komen we pas rond 4 uur 's middags aan in Needles, (ook nog een stukje verkeerd gereden, dus toen alsnog de tomtom weer aan gegooid)
Max duikt gelijk het zwembad in en ron gaat op zoek naar koud bier terwijl bob en ik op de kamer blijven waar het, in tegenstelling tot buiten, lekker koel is.
Morgen wederom een lange rit voor de boeg maar dat is ook tevens de laatste rit, balen hoor, het zit er nu echt bijna op. We hebben wel allemaal een mega voldaan gevoel en allemaal alleen nog maar puf om te luieren aan het strand en te shoppen :) dus dat komt goed uit, er moet zowiezo een koffer gekocht worden.
Goed ik ga eens zien of ik er nog wat fotootjes op kan zetten en dan lekker ergens een milkshake zien te scoren, die kunnen ze hier als de beste maken!
Tot de volgende weer ! xx
zaterdag 1 augustus 2009
vrijdag 31 juli 2009
Vrijdag 31 juli
Al voor de wekker wakker en toch allemaal best wel wat nerveus, maar we hebben er ongelooflijk veel zin in. Het weer zit ook helemaal mee, een strakblauwe lucht, beter kan niet.
Na een ontbijt van koffie en donuts gaan we op weg naar Grand Canyon National airport.
Bij aankomst zien we de helicopters al staan en af en aan vliegen. We melden ons, moeten om de beurt op en weegschaal zodat ze ons kunnen indelen in de helicopter. We zijn al direct héél erg blij dat we er eentje privé hebben, en dat is nog meer het geval als we in de helicopter stappen, want nu zitten we allemaal "aan het raam". Ron en ik in de vliegrichting en de kinders tegen de vliegrichting in. We hebben voor het instappen al een instructie video gezien dus we weten dat we onze veiligheidsriem om moeten doen en de koptelefoon op moeten zetten. Na een welkomstpraatje van onze piloot stijgen we op, echt waanzinnig, tis onmogelijk om met elkaar te praten maar met gebarentaal maken we elkaar duidelijk hoe mooi we het vinden. Bob en ik zitten beiden aan de linkerkant en zien dat aan de kant naast de piloot een gordel buiten wappert en dan zie ik ook dat de deur aan die kant niet dicht is, ach, zal wel geen kwaad kunnen.
Maar na een paar minuten, we zijn nog niet boven de Grand Canyon zelf, horen we door de koptelefoon de mededeling dat we gaan omkeren want de piloot lukt het niet die deur vanaf zijn plaats (hij zit rechts) te sluiten.
Hebben wij even mazzel, een extra lange vlucht dus.
Na de stop, het sluiten van de deur en het wederom vertrekken (gaaf gevoel ) vliegen we richting Grand Canyon, over de koptelefoon eerst muziek en vervolgens een nederlandstalig praatje over de grand Canyon, het gevoel van grootsheid wordt nog meer vergroot als je hoort dat de Canyon zo diep is dat je de halve leeftijd van de aarde kunt zien in de diverse lagen die zijn blootgelegd. Tis immens, groots, echt helemaal te gek.
Net voor de laatste foto die hij wilt nemen zijn de batterijen van ron zijn fototoestel leeg, strakke planning :)
Na drie kwartier zetten we weer voet aan land, er allemaal over eens dat dit helemaal te gek was.
Vanmiddag misschien nog wat uitzichtpunten doen, maar we weten nu al dat geen enkel uitzichtpunt dit kan evenaren of zelfs maar benaderen.
xxx
Na een ontbijt van koffie en donuts gaan we op weg naar Grand Canyon National airport.
Bij aankomst zien we de helicopters al staan en af en aan vliegen. We melden ons, moeten om de beurt op en weegschaal zodat ze ons kunnen indelen in de helicopter. We zijn al direct héél erg blij dat we er eentje privé hebben, en dat is nog meer het geval als we in de helicopter stappen, want nu zitten we allemaal "aan het raam". Ron en ik in de vliegrichting en de kinders tegen de vliegrichting in. We hebben voor het instappen al een instructie video gezien dus we weten dat we onze veiligheidsriem om moeten doen en de koptelefoon op moeten zetten. Na een welkomstpraatje van onze piloot stijgen we op, echt waanzinnig, tis onmogelijk om met elkaar te praten maar met gebarentaal maken we elkaar duidelijk hoe mooi we het vinden. Bob en ik zitten beiden aan de linkerkant en zien dat aan de kant naast de piloot een gordel buiten wappert en dan zie ik ook dat de deur aan die kant niet dicht is, ach, zal wel geen kwaad kunnen.
Maar na een paar minuten, we zijn nog niet boven de Grand Canyon zelf, horen we door de koptelefoon de mededeling dat we gaan omkeren want de piloot lukt het niet die deur vanaf zijn plaats (hij zit rechts) te sluiten.
Hebben wij even mazzel, een extra lange vlucht dus.
Na de stop, het sluiten van de deur en het wederom vertrekken (gaaf gevoel ) vliegen we richting Grand Canyon, over de koptelefoon eerst muziek en vervolgens een nederlandstalig praatje over de grand Canyon, het gevoel van grootsheid wordt nog meer vergroot als je hoort dat de Canyon zo diep is dat je de halve leeftijd van de aarde kunt zien in de diverse lagen die zijn blootgelegd. Tis immens, groots, echt helemaal te gek.
Net voor de laatste foto die hij wilt nemen zijn de batterijen van ron zijn fototoestel leeg, strakke planning :)
Na drie kwartier zetten we weer voet aan land, er allemaal over eens dat dit helemaal te gek was.
Vanmiddag misschien nog wat uitzichtpunten doen, maar we weten nu al dat geen enkel uitzichtpunt dit kan evenaren of zelfs maar benaderen.
xxx
Donderdag 30 juli
We hoeven niet heel vroeg op maar worden voor de wekker wakker. Op ons gemak ontbijten we en laden we de auto weer in. tWas een top appartement, het enige "vervelende" waren de kleine torretjes, ron had er al een berg vermoord door er gootontstopper over de larfjes heen te strooien maar we zitten koud in de auto of er worden er een aantal gesignaleerd waaronder eentje op mijn been wat leidt tot een noodstop langs de kant van de weg en ik al spastisch met mijn been uit de auto terwijl we nog niet stil staan naar bob roepend "haal hem weg haal hem weg" :) Na een grondige check rijden we verder. Eerst wil Ron nog even naar het uitzichtpunt op de Horse-shoe bend, waar de Colarado river om de glen canyon een bocht maakt. Volgens de trotter gids maar een kwartiertje lopen, ze vergeten er alleen bij te melden dat het wel een kwartier door zand en over gladde stenen heen ploegen is, en ook nog eens heuvel op. Men, we zijn kapot, wel een mooi uitzichtpunt, maar we hebben een stief kwartiertje nodig om op adem te komen.
Dan beginnen we aan de tocht naar de Grand Canyon South Rim, waar we behoorlijk vlot arriveren, wat een drukte, echt een heel groot verschil met de North Rim. Wel weer ontzagwekkend en we kijken dan ook erg uit naar de helicoptervlucht, hopen alleen dat het weer mee wilt zitten want wederom hebben we tijdens de rit wat regen en zien we bliksemschichten. Volgens de ranger bij de ingang van het park is het vooral in de ochtend droog, dus zouden we mazzel moeten hebben! De vlucht staat gepland voor 10:15 am.
Weer een leuk motel, wel grootschaliger.
We hebben op de weg ernaar toe al weer wat uitzichtpunten te pakken maar zijn het erover eens dat de North Rim vooralsnog mooier is, misschien ook wel omdat het hier zo veel drukker is.
Wat wel machtig mooi is, en gelukkig zien we ze heel erg goed wanneer we 's avonds uit eten gaan, er vliegen condors, wat een grote vogels zijn dat, haha, zelfs ik zie ze!!
Het eten smaakt prima, destemeer omdat we twee dagen zelf "gekookt" hebben.
Na het eten terug naar de kamer waar we max in bad gooien (wat een zweetkakken heeft die, al het ongedierte rent hard weg als ie zijn schoenen uitdoet)
Op de terugweg van het restaurant steekt er een hert voor de auto voor ons over, gelukkig op tijd gezien. Tis wel gaaf om zo ontzettend veel van die beesten te zien hier.
Goed, morgen de helicoptervlucht, we hebben er zien in!!!!
xxxx
Dan beginnen we aan de tocht naar de Grand Canyon South Rim, waar we behoorlijk vlot arriveren, wat een drukte, echt een heel groot verschil met de North Rim. Wel weer ontzagwekkend en we kijken dan ook erg uit naar de helicoptervlucht, hopen alleen dat het weer mee wilt zitten want wederom hebben we tijdens de rit wat regen en zien we bliksemschichten. Volgens de ranger bij de ingang van het park is het vooral in de ochtend droog, dus zouden we mazzel moeten hebben! De vlucht staat gepland voor 10:15 am.
Weer een leuk motel, wel grootschaliger.
We hebben op de weg ernaar toe al weer wat uitzichtpunten te pakken maar zijn het erover eens dat de North Rim vooralsnog mooier is, misschien ook wel omdat het hier zo veel drukker is.
Wat wel machtig mooi is, en gelukkig zien we ze heel erg goed wanneer we 's avonds uit eten gaan, er vliegen condors, wat een grote vogels zijn dat, haha, zelfs ik zie ze!!
Het eten smaakt prima, destemeer omdat we twee dagen zelf "gekookt" hebben.
Na het eten terug naar de kamer waar we max in bad gooien (wat een zweetkakken heeft die, al het ongedierte rent hard weg als ie zijn schoenen uitdoet)
Op de terugweg van het restaurant steekt er een hert voor de auto voor ons over, gelukkig op tijd gezien. Tis wel gaaf om zo ontzettend veel van die beesten te zien hier.
Goed, morgen de helicoptervlucht, we hebben er zien in!!!!
xxxx
Woensdag 29 juli
Vanmorgen konden we rustig aan doen, we zitten nl vlakbij vanwaar we vertrekken voor de tour naar Antelope Canyon, maar eerst even nog het verslag van de rest van gisteren.
't Was gelukt bij de General store even op het internet te raken dus dat was prettig. Daarna aan de rit naar Page begonnen, bleek toch langer dan verwacht. Het was ook, voor Ron vooral, een zware dag. We hadden niet echt een lange nacht gehad en het stuk rijden was erg vermoeiend, omdat het een tweebaansweg was met tegemoetkomend verkeer en ook nog eens erg smal, en lang, heeeeeeel lang. Dus op tijd gestopt voor een redelijk vroege lunch. Max koos appeltaart met ijs als lunch, weer eens wat anders dan de cheese melt/grilled cheese, die hij de afgelopen weken steeds koos.
Onderweg werd het weer opeens heel slecht, we zagen het in de verte onweren en het regende dan ook toen we aankwamen bij ons overnachtingsadres. Omdat we er ook te vroeg waren even terug gereden naar de Walmart, wat een immens grote zaak, en ook alles is gewoon groot, Mega flessen cola, melk, grote pakken van alles, niks is klein hier.
Niet veel gekocht want we hebben gewoon geen ruimte meer in de auto, en toen naar Bashfull Bobs motel. We wisten dat we één nacht daar en één nacht in Debbies Hide away zouden zitten er vlak naast omdat ze daar een fout hadden gemaakt bij de boeking, maar we vroegen toch maar of het niet mogelijk was om op één plek twee nachten door te brengen, een stuk relaxter dan alles weer over moeten sjouwen immers.
Na een hoop verwarring (bob is de jongste niet meer) regelde zijn zoon uiteindelijk dat we in het appartement van vrienden van hun konden voor twee nachten.
Lekker, ruim, twee slaapkamers,keuken, alles erop en eraan (ok, ook veel kleine torretjes op het plafond in de woonkamer, maar dat blijken de mieren van hier te zijn )
Omdat er een keuken in zit besluiten we weer even terug te gaan naar de walmart, het is ook nog steeds regenachtig weer dus het heeft weinig zin om naar Lake Powell te gaan. We halen lekker soep met knoflook brood en alvast zoete broodjes voor de volgende ochtend en sandwiches voor de lunch de volgende dag, toch wel lekker even zo'n adresje tussendoor.
's avonds op ons gemak gegeten en wat tv gekeken en nog een spelletje pesten en toen naar bed, de wekker gezet en een hele goede nacht gemaakt :)
Vanmorgen dus op tijd wakker zoals gezegd en ontbeten met donuts en andere zoete broodjes en zelf gezette koffie (ok, dat ging niet zonder slag of stoot, wat een raar koffiezetapparaat, maar het resultaat was lekker) en toen lopend naar Chief Tsosie's Trading Post vanwaar we vertrekken met, yay we hebben mazzel blijkt, een klein groepje, niet in een Jeep maar in een 4wheel drive auto, wij vier, twee franse toeristes en de begeleider, wat een fransman blijkt te zijn die hier voor het tweede jaar zit als soort van stage voor zijn opleiding aan de Business School. Met z'n accent lijkt het of we worden rondgeleid door Clouseau.
Hij maakt max helemaal blij door tijdens de rit naar de Canyon toe als een dwaas te gaan crossen over de zandvlakte en dan beginnen we aan onze tocht door Antelope Canyon. Ik kan paginas vol gaan typen over hoe ontzettend mooi dit is, maar er zijn geen woorden voor eigenlijk. Dit overtreft Bryce Canyon, dat zegt denk ik wel genoeg. We hebben de mazzel dat hij er ruim de tijd voor neemt en we maar een klein groepje hebben en we zitten precies goed voor de juiste lichtinval, werkelijk ontzettend mooi. Af en toe maakt hij de fotos voor ons, wat prachtige plaatjes oplevert.
Ruim over de duur heen van de tour komen we weer uit de canyon. Dit was voor nu het mooiste en we betwijfelen of iets dit nog kan gaan overtreffen
Zo meteen lekker lunchen in huisje weltevree en dan eens zien of we ergens internet kunnen vinden om de blog bij te werken.
'S middags wilden we eigenlijk gaan zwemmen in Lake Powell maar het weer laat het niet toe dus we gaan nog een rondje rijden om de uitzichtpunten te bekijken en nog even naar de walmart.
's Avonds weer een paar potjes pesten en dan op tijd naar bed :)
Morgen vertrekken we dan voor het bezoek aan de Grand canyon en de helicoptervlucht dus tot de volgende weer. xxx
't Was gelukt bij de General store even op het internet te raken dus dat was prettig. Daarna aan de rit naar Page begonnen, bleek toch langer dan verwacht. Het was ook, voor Ron vooral, een zware dag. We hadden niet echt een lange nacht gehad en het stuk rijden was erg vermoeiend, omdat het een tweebaansweg was met tegemoetkomend verkeer en ook nog eens erg smal, en lang, heeeeeeel lang. Dus op tijd gestopt voor een redelijk vroege lunch. Max koos appeltaart met ijs als lunch, weer eens wat anders dan de cheese melt/grilled cheese, die hij de afgelopen weken steeds koos.
Onderweg werd het weer opeens heel slecht, we zagen het in de verte onweren en het regende dan ook toen we aankwamen bij ons overnachtingsadres. Omdat we er ook te vroeg waren even terug gereden naar de Walmart, wat een immens grote zaak, en ook alles is gewoon groot, Mega flessen cola, melk, grote pakken van alles, niks is klein hier.
Niet veel gekocht want we hebben gewoon geen ruimte meer in de auto, en toen naar Bashfull Bobs motel. We wisten dat we één nacht daar en één nacht in Debbies Hide away zouden zitten er vlak naast omdat ze daar een fout hadden gemaakt bij de boeking, maar we vroegen toch maar of het niet mogelijk was om op één plek twee nachten door te brengen, een stuk relaxter dan alles weer over moeten sjouwen immers.
Na een hoop verwarring (bob is de jongste niet meer) regelde zijn zoon uiteindelijk dat we in het appartement van vrienden van hun konden voor twee nachten.
Lekker, ruim, twee slaapkamers,keuken, alles erop en eraan (ok, ook veel kleine torretjes op het plafond in de woonkamer, maar dat blijken de mieren van hier te zijn )
Omdat er een keuken in zit besluiten we weer even terug te gaan naar de walmart, het is ook nog steeds regenachtig weer dus het heeft weinig zin om naar Lake Powell te gaan. We halen lekker soep met knoflook brood en alvast zoete broodjes voor de volgende ochtend en sandwiches voor de lunch de volgende dag, toch wel lekker even zo'n adresje tussendoor.
's avonds op ons gemak gegeten en wat tv gekeken en nog een spelletje pesten en toen naar bed, de wekker gezet en een hele goede nacht gemaakt :)
Vanmorgen dus op tijd wakker zoals gezegd en ontbeten met donuts en andere zoete broodjes en zelf gezette koffie (ok, dat ging niet zonder slag of stoot, wat een raar koffiezetapparaat, maar het resultaat was lekker) en toen lopend naar Chief Tsosie's Trading Post vanwaar we vertrekken met, yay we hebben mazzel blijkt, een klein groepje, niet in een Jeep maar in een 4wheel drive auto, wij vier, twee franse toeristes en de begeleider, wat een fransman blijkt te zijn die hier voor het tweede jaar zit als soort van stage voor zijn opleiding aan de Business School. Met z'n accent lijkt het of we worden rondgeleid door Clouseau.
Hij maakt max helemaal blij door tijdens de rit naar de Canyon toe als een dwaas te gaan crossen over de zandvlakte en dan beginnen we aan onze tocht door Antelope Canyon. Ik kan paginas vol gaan typen over hoe ontzettend mooi dit is, maar er zijn geen woorden voor eigenlijk. Dit overtreft Bryce Canyon, dat zegt denk ik wel genoeg. We hebben de mazzel dat hij er ruim de tijd voor neemt en we maar een klein groepje hebben en we zitten precies goed voor de juiste lichtinval, werkelijk ontzettend mooi. Af en toe maakt hij de fotos voor ons, wat prachtige plaatjes oplevert.
Ruim over de duur heen van de tour komen we weer uit de canyon. Dit was voor nu het mooiste en we betwijfelen of iets dit nog kan gaan overtreffen
Zo meteen lekker lunchen in huisje weltevree en dan eens zien of we ergens internet kunnen vinden om de blog bij te werken.
'S middags wilden we eigenlijk gaan zwemmen in Lake Powell maar het weer laat het niet toe dus we gaan nog een rondje rijden om de uitzichtpunten te bekijken en nog even naar de walmart.
's Avonds weer een paar potjes pesten en dan op tijd naar bed :)
Morgen vertrekken we dan voor het bezoek aan de Grand canyon en de helicoptervlucht dus tot de volgende weer. xxx
dinsdag 28 juli 2009
Dinsdag 28 juli
Gisteravond wezen eten in het restaurant van de Lodge, was helemaal top. Ron en ik hebben allebei bizon op, yammie. En ik ga maar niet meer beweren dat de amerikaanse porties te groot zijn voor ons want Bob had trek in vlees en na aandringen van onze kant (ja maar tis zo duur, niet zeuren dat is de hele vakantie al, neem waar je trek in hebt, doen wij ook) bestelde ze de T bone steak van , jawel, 16 oz. (ter vergelijking, ron en ik hadden bij elkaar ook 16 oz. vlees, ieder 8 oz) en at hem zonder problemen op :) Ik ga d'r Flintstone noemen denk ik
Na nog een paar potjes pesten in onze cabin gingen we slapen, de wekker vroeg gezet want nu toch echt eens een zonsopgang meemaken.
Was niet nodig geweest om de wekker te zetten want max kon niet goed slapen dus die kwam vanaf half 5 iedere 5 minuten vragen of hij al met de ds mocht. Wij om even over 5 eruit om te gaan wandelen naar het uitzichtpunt en max is ons bed met de ds, Pebbles Flintstone lag nog lekker te slapen (ook toen we rond half 7 terugkwamen nog).
Ron en ik samen naar Bright Angels Point gelopen, er waren wel al mensen maar 't was niet overdreven druk, schijnt dat maar 10 % van de toeristen de North Rim bezoekt, dus bij de South Rim zal het een stuk drukker zijn.
We waren goed op tijd om de zon op te zien komen, het mooie ervan is dat je de kloof, de canyon steeds meer in het licht ziet gaan "baden" waardoor de kleuren tot hun recht komen. Ik ben bijna blij dat ik niet zo heel goed diepte kan inschatten want zelfs ik kreeg knikkende knietjes van de diepte hier.
Ontzagwekkend , is eigenlik de enige juiste benaming. Hoewel we alletwee wel zo iets hebben, tuurlijk 't is mooi bij het juiste licht, maar of dat dan perse zonsop/onder-gang moet zijn of een uur of 8 betwijfelen we, het mooie van dit was wel dat je steeds meer "verlicht" ziet worden.
Zo meteen nog een paar korte wandelingetjes, en even kijken waar ik dit op de blog kan zetten, er schijnt één "porch" te zijn bij de campground een stukje verderop hier waar draadloos internet beschikbaar is, dus we gaan het proberen en dan hopelijk vanavond vanuit Page het vervolg van deze dag.
xxx
Na nog een paar potjes pesten in onze cabin gingen we slapen, de wekker vroeg gezet want nu toch echt eens een zonsopgang meemaken.
Was niet nodig geweest om de wekker te zetten want max kon niet goed slapen dus die kwam vanaf half 5 iedere 5 minuten vragen of hij al met de ds mocht. Wij om even over 5 eruit om te gaan wandelen naar het uitzichtpunt en max is ons bed met de ds, Pebbles Flintstone lag nog lekker te slapen (ook toen we rond half 7 terugkwamen nog).
Ron en ik samen naar Bright Angels Point gelopen, er waren wel al mensen maar 't was niet overdreven druk, schijnt dat maar 10 % van de toeristen de North Rim bezoekt, dus bij de South Rim zal het een stuk drukker zijn.
We waren goed op tijd om de zon op te zien komen, het mooie ervan is dat je de kloof, de canyon steeds meer in het licht ziet gaan "baden" waardoor de kleuren tot hun recht komen. Ik ben bijna blij dat ik niet zo heel goed diepte kan inschatten want zelfs ik kreeg knikkende knietjes van de diepte hier.
Ontzagwekkend , is eigenlik de enige juiste benaming. Hoewel we alletwee wel zo iets hebben, tuurlijk 't is mooi bij het juiste licht, maar of dat dan perse zonsop/onder-gang moet zijn of een uur of 8 betwijfelen we, het mooie van dit was wel dat je steeds meer "verlicht" ziet worden.
Zo meteen nog een paar korte wandelingetjes, en even kijken waar ik dit op de blog kan zetten, er schijnt één "porch" te zijn bij de campground een stukje verderop hier waar draadloos internet beschikbaar is, dus we gaan het proberen en dan hopelijk vanavond vanuit Page het vervolg van deze dag.
xxx
Abonneren op:
Posts (Atom)